|
Seyahat sonrasında...
Amid denilen diyara ilk gelişim, 1979...
Şeyh Sait’in mezarının olduğu kamelyada oynayan çocuk oldum,
bilmeden...
Kalkan balığı olan sur içinde hikayemiz...
Dört ayaklı minare yanında Kildani Kilisesi, içinde dört kızın
ilahi söylediği koro var, kızların hepsi tek baba Yusuf’dan...
Ahmet Arif, Cahit Sıtkı, Mıgırdıç Margosyan...
Hepsini seviyorlar, Horhor’da bile...
İçkale yolunda dar sokaklarda, Sülüklü Han var...
Duvarlarının, Deniz’in resimleriyle bezenmiş dar sokaklarında...
Sülüklerin derde deva olduğundan adı...
Gece, Sülüklü Han’ın develiğinde, serinleniyor şimdi Süryani
şarabıyla.
Gün yüzünde ise, çıngıraklarla ses eden meyan kökü şerbetçisi, o
dar sokaklarda...
Peynir çarşısı önünde ekşi koku var...
Çerezciler yirmi dört saat açık, kokuyu tuzla bastırıyorlar...
Harput'a bakan Dağ Kapı, ciğercilerinde közlenmiş biber ve
domates...
Mardin Kapı, Deliller Hanı...
Urfa Kapı...
Orta yerinde, Hasan Paşa Hanı...
Kaçak çay ikram edene, yemek ikram edilmiş...
Tigris yanında, hevsel’e bakan yerde kurulmuş, diyar...
Güneşin doğduğu yerden, Tigris’e bakış...
İçkaleye kadar Karacadağ’ın lavları gelmiş, nehri geçememiş...
En az beş lisan damgasını vurmuş, diyara...
Türkçe, Arapça, Kürtçe, Aramice, Ermenice...
Suriçi ve İçkale görmüş, geçirmiş. Taşlardan, dillerden,
kültürlerden...
Suriçi ve İçkale, Çerkez İskender Paşa’nın yaptıklarını da
göstersin bize...
Yere en yakın taklaları atabilen paçalı güvercinlerin, makbul
olduğu bu diyarda ve hiç bir köyünde, kimse kalmasa da... |
