|
Barış Manço ile tanışacak zannetti...
Valizlerin hazırlandığını görünce anladı yine yolculuk vardı...
Haydarpaşa’dan, daha çatısı bacası yanmadan önce...
Adı Kurtalan Ekspres olan trene bindiler...
Gidecekleri yol uzundu...
Bildik istasyonlarda durdular...
Arifiye, Adapazarı yakınında...
Yerköy, Yozgat yakınında...
Sonradan bileceği, Bostancı ilk duraklar arasındaydı...
Tüm yataklı vagon boşaldı...
Ankara’dan sonra ağacın rengi gitti, toprağın rengi geldi...
İnekler bakarken trene...
Durdu Fırat üstünde, Dicle üstünde...
Çocuklar bazen taş attı, bize gazete diye bekliyorlardı...
Çocuklara atılmayan gazeteler, kırık pencere camlarının üstünü
örttü...
Cam bardakta çay vardı...
Haşlanmış patates üzerine dökülen tuz, yol boyunca...
Ankara’dan gelen arkadaşını ekranda görüyor her akşam, TRT çocuk
korosunda...
Milliyet Çocuk, dergisi iki gün sonra geliyor.
Günlük gazete, akşam ancak yetişiyor Diyarbakır’dan...
Zamanın ne olduğunu bilen, Tillo iken...
Uzak kalıyor Siirt, matbuata...
Bayram var kutlayacağız denirken,
Şehir, yakılan kamyon lastiklerinden çıkan kara dumanlarla
kaplanıyor...
Mustafa olur musun dedikleri zaman, atlıyor.
Geç olsa da, kabul ediliyor...
İlkokul karşısında, kız meslek lisesi...
İki kardeş...
Düzce’den...
Veysel Karani ziyareti...
Gidemediğinden beyaz şekerle kandırılıyor...
Muzaffer İzgü’yü okumadan oğlundan nota dinlemek...
Deliloy, deliloy hayrane
Deliloy, deliloy hayrane diyerek yürümesini öğreniyor, daha
Lezginka bilmeden... |
