|
Üsküdar’da başladı bir hayat...
Bir hayat ki...
Devam ediyor, dört bir yanda...
Çizemuğ...
Halid Lemi...
ey şuh-i sertâb, ey dürr-i nayâb
rakseylemekten oldun mu bitab
Bir sokakta yaşarken Bostancı’da...
Bir sokak daha ilave ilave olmuş Ataşehir’de...
Şimdi
Sahra-i Cedid
başında Rauf...
sessizce oradalar...
İyi ki babası sevmiş...
Sevmiş, kızına demiş Sertab diye...
Dinlerken Üsküdar sahilinde...
Bir çoğu unutulmuş...
Sultantepesi, tepemde...
Nasıl unutulmaz ki,
Sur dışında kalan...
Tunus’un, Antakya’nın, Zeugma’nın kıskandığında bile çok az
kalmış..
Bir değil iki tane gördü...
Ömründe...
Acı çok gördü...
O da mahkeme kararıyla değiştirdi...
Atlı oldu, yelesinde taşıdı ezgileri...
Boğaziçi Bülbülü oldu...
Bir pırlantalı altın tabaka...
Beste için verildi...
Üç kuruşa gitti... Bedesten’de...
Kör olası ne pahalı diye söylenirdi...
Ceviz olmadığı için sızbal yapamayan...
Boğaziçi Bülbülü iken,
Kuzguncuk’ta Zangoç
İnebolu'nun zurna sesini tahammül edemiyor...
Köprü’den binilen vapur ile Boğaziçi Bülbülü oldu...
Zurna sesi bitti, neyse ki...
ey şuh-i sertâb, ey dürr-i nayâb
rakseylemekten oldun mu bitab
Beş sene sonra doğdu...
Leylâ mı nesin ? Ruhumu Mecnûn'a çevirdin
Ey gonca benizlim ne çabuk kalbime girdin ?
Mehtabı erittin gözünün şen seherinde
İçtim o alevden, bana sen aşkı içirdin.
Taş plak çalmıyor...
Elmas iğnesi kırık...
Hadi, ‘Perşembe Akşamları...’
Toplanalım... |
