...................
...................
AŞKIN İÇİNİ BOŞALTTIK,
AŞKI ANLATAMADIK!
10.11.2007
YEMUZ Nevzat Tarakçı
...................
...................

Sevdalarını çaldık, susuz, ışıksız, aşksız bıraktık onları.

“Seni seviyorum!” dedik çoğu zaman ama sevginin gereğini yapamadık.

Çocuklarımızın önüne oyuncakları yığdık fakat oturup onlarla birlikte oynayamadık.

Bu sıcacık paylaşımı ciddiye almadık, aşka inanmadık, aşkla yaşayamadık.

Karnını doyurup harçlığını verince iş bitiyor sandık.

Onları, maalesef  “Seni seviyoruz! ” sözüyle aldattık.

Bu sevgi açlığı onları, ruhsuz, umutsuz, sevgisiz, kimsesiz, bencil, kötü çocuk haline getirdi.

Sevemedi hiç kimseyi onlar.

Sevmeye değer bulmadı hiçbir şeyi.

Gençleri, aşkın üstatlarıyla tanıştıramadık.

Aşkı anlatamadık.

Sevginin, aşkın içini boşalttık

Sevgilerini aldık, sevdalarını çaldık.

Onları, susuz, ışıksız, aşksız bıraktık

Hey gidi büyük ecdat, sen sevgiyi bilir, aşka inanır, ince ruhunla mertliği, yiğitliği doyasıya yaşardın!

Bizse sevgisiz bıraktık koca bir dünyayı.

Bunun sonucu olarak da bugün, gözyaşı ve barut kokuyor her yanımız.

Kana ve gözyaşına boğuldu sağımız, solumuz!

Nerdesiniz ey aşk çağlayanları

Aşkınıza, sevginize, hoşgörünüze ne kadar muhtacız!

“Ask iğnesiyle dikilince bir dikiş, kıyamete kadar sökülmez imiş. “

Hayatı aşka böl, hayat çoğalır
Hayatı aşkla çarp, zaman zor alır
Bütün hayatları topla, aşk eder;
Hayattan aşk çıksa, elde ne kalır?
                              ( A.V. Akbaş

İşitin ey yarenler aşk bir güneşe benzer
Aşkı olmayan gönül mesel-i taşa benzer
                             ( Y.Emre )

İşte gerçek aşkı anlayanlar:

“Bu dünyaya, ayırmaya, bölmeye, parçalamaya gelmedik biz. Biz, kırıkları onarmaya, ayrılanları birleştirmeye, insanlar arasında köprü olmaya geldik.” diyor.

“Bu gün insanların birbirini anlaması, sevmesi, işbirliği yapması bir fantezi değil, tam anlamıyla bir zarurettir. “

Hakiki aşkın gereğidir farklılıkları da sevmek, ayırt etmeden sevmek, senden olanı da olmayanı da sevmek, “yaratılanı, Yaratan’dan dolayı” sevmek.

Sevgilinin otağını gökkuşağına boyayıp gece-gündüz,

Hüznün safran sarısıyla boyanmaktır aşk.

Yaratmaktır ya da sevgilinin toprağından yaratılmak,

Her nefes alıp verişte yanmaktır aşk.

İsrafil'in Sur'unu ruhunda duymaktır aşk,

Suyu suyla yumak gibi aşka inanmaktır aşk.

                             ( B. Karakoç )

Aşk, her durum ve hâliyle kişiyi hakikate erdirir.

Sevmenin ne olduğunu öğretir.

“Aşk, öyle bir kimyadır ki o ancak can madeninde bulunur.“

“Aşk, varlığın en esaslı, en sırlı sebebidir. “

”Aşk nerdedir?”

“Nerde istersen ordadır. “

“Hem gönülde, hem candadır.”

“Siz nerdeyseniz aşk da ordadır. “

“Yeter ki onu gören gözleriniz,”

“Yeter ki onu hissedebilen yüreğiniz olsun!”

Keşke bizler, çocuklarımızın karnını doyurduğumuz kadar ruhlarını da doyurabilseydik.

Onları gerçek aşkla, sevgiyle, merhametle, zarafetle, tanıştırabilseydik!

“Ceplerinden eksik etmediğimiz harçlık kadar beyinlerine de bir şeyler koyabilseydik.”

Aşkın, merhametin, sevmenin, insanlığı saymanın değerini kavratabilseydik.

Ne zaman anlattık onlara gönül zenginliğini, mana derinliğini.

Ne zaman kavrattık, sevginin gücünü, aşkla yaşamanın önemini.

Yalnız bıraktık onları, madde tek başına yeter,“kâfe” yle “kaşenlik”le biter sandık.

Yanlış yaptık, aldandık.

Artık, gençlerimizin baktığı pencere hep sevgiye, şefkate, hoşgörüye açık olsun.

Çünkü oradan kavga gürültü, kan, kin görünmez asla!

Gençlerimiz kendileriyle barışık herkesle barışık yaşasın!

“Kanın, kinin ve kavganın yaşanmaz hale getirdiği günümüz dünyasında sevgiye, aşka, muhabbete ne kadar muhtacız!”